Warszawa, Anonse kobiet > Szukam sponsora

"Jesienny romans"

Nadchodzi jesień. A ja mam ochotę przeżyć ją zdecydowanie mniej spokojnie, niż wypadałoby sugerować kalendarzowi.

Marzy mi się romans. Gorący, intensywny, nieprzyzwoicie wciągający. Taki, w którym jest napięcie, chemia, ciekawość drugiego człowieka i ten szczególny rodzaj niecierpliwości przed kolejnym spotkaniem.

Nie szukam męża. Nie szukam deklaracji, wspólnego kredytu ani opowieści o miłości do końca życia. Paradoksalnie najlepiej, jeśli sam masz już uporządkowaną codzienność i żonę. Dla mnie to czytelna granica i pewnego rodzaju gwarancja, że żadne z nas nie będzie próbowało przeobrazić romansu w projekt rodzinny.

Szukam natomiast mężczyzny 50+. Dojrzałość jest dla mnie niezwykle atrakcyjna. Lubię mężczyzn, którzy nie muszą niczego udowadniać światu, potrafią podejmować decyzje, mają własny styl, obycie, inteligencję i tę rzadką dziś cechę, którą nazwałabym rozmachem. Tak, hojność również jest dla mnie atrakcyjna, ale mam na myśli hojność znacznie szerszą niż stan konta: hojność gestu, czasu, uwagi, fantazji i sposobu traktowania kobiety.

Mnie bliżej do trzydziestki niż czterdziestki. Jestem wykształcona, inteligentna, kobieca i bardzo świadoma własnej zmysłowości (kobiece kształty, wysoka, z długimi i gęsty włosami, duża pupa). Potrafię przez kilka godzin rozmawiać o psychologii, sztuce, biznesie, architekturze czy ludzkich motywacjach, a później całkowicie zmienić temperaturę wieczoru.

Bo dla mnie wszystko zaczyna się od głowy.

Możesz być najprzystojniejszym mężczyzną w pomieszczeniu, ale jeśli nie zainteresujesz mojego umysłu, prawdopodobnie nawet tego nie zauważę. Fascynuje mnie inteligencja, elokwencja, poczucie humoru, pewność siebie i subtelna gra pomiędzy dwojgiem ludzi. Intymność bez mentalnego napięcia jest dla mnie zaledwie mechaniką.

Nie jestem kobietą bierną. Mam ogromną wyobraźnię, temperament i zdecydowanie nie należę do osób, przy których relacja popada w rutynę. Nie zamierzam jednak opisywać tutaj katalogu swoich upodobań. Myślę, że jeśli spotkamy się na pierwszej kawie, spojrzymy sobie w oczy i pojawi się między nami to właściwe napięcie, bardzo szybko zrozumiemy, czy mówimy tym samym językiem.

Interesuje mnie jeden mężczyzna. Nie kolekcjonuję spotkań ani nazwisk. Wolę relację dyskretną, elegancką, intensywną i na tyle wyjątkową, żeby oboje mieli ochotę do niej wracać.

I jeszcze jedno.

Wiadomości w rodzaju „kiedy możesz?”, „ile za godzinę?”, „ile za noc?” albo propozycje ograniczające znajomość do szybkiej transakcji lądują bez odpowiedzi w koszu. Jeśli właśnie taki sposób poznawania kobiety uważasz za naturalny, po prostu nie szukamy siebie.

Jeśli natomiast potrafisz uwodzić rozmową, masz klasę, wyobraźnię, dojrzałość i lubisz kobiety, których nie zdobywa się jednym zdaniem - być może jesień właśnie zrobi się znacznie ciekawsza