Warszawa, Anonse mężczyzn > Zasponsoruje

"To może być początek czegoś absolutnie wyjątkowego..."

Jestem tu, bo wierzę, że wyjątkowe chwile i seks rodzą się w głowie, nie poniżej pasa.

Lubię długie kolacje. Takie, które zaczynają się o trzeciej po południu i nikt nie sięga po telefon, bo rozmowa poszła w miejsce, którego żadne z nas nie planowało. Jedzenie jest wtedy tylko pretekstem. Dobrym, bo trwa. Jeśli to brzmi jak Twój rodzaj wieczoru, to jesteśmy już całkiem blisko.

Mam 42 lata, mieszkam w Warszawie i ostatnie trzynaście lat spędziłem na uczeniu się, jak działają rzeczy, których nie widać. Szukam kobiety mniej więcej do 35 lat, kogoś, z kim rozmowa idzie sama.

Mówię wprost i nie robię trzydniowej historii z czegoś, co da się zamknąć w pięć minut rozmowy. Nie dlatego, że jestem szorstki. Po prostu przekonałem się, że niedopowiedzenia mają fatalne oprocentowanie. Doszedłem do miejsca, w którym wiem, czego chcę, i to nie brzmi jak lista wymagań, tylko jak ulga. Jestem trochę romantykiem, trochę facetem twardo stąpającym po ziemi, który zdążył sobie parę rzeczy udowodnić i nie musi już tego robić przy stole. Mam sporo pokory wobec świata i tyle samo dystansu do siebie.

Nie szukam kogoś, kto wypełni mi cały dzień. Szukam kogoś z własnym tempem, własnym życiem i własnym zdaniem, kogoś, kto co jakiś czas powie coś, na co nie mam gotowej odpowiedzi i ma luźne poślady. To moja ulubiona rzecz na świecie.

Daję dużo uwagi, choć nierównomiernie: kiedy jestem, jestem cały. A kiedy siedzę w środku jakiegoś problemu, potrafię wyglądać na nieobecnego, bo faktycznie mnie wtedy nie ma. Uprzedzam uczciwie, to nie ma nic wspólnego z Tobą i zawsze wracam.

Najbardziej lubię czysty, otwarty umysł. Kogoś, kto potrafi powiedzieć „nie wiem" bez zawstydzenia i „zmieniłam zdanie" bez poczucia straty twarzy. Kto zadaje drugie pytanie (pierwsze zadaje każdy, z grzeczności, drugie tylko ten, kogo naprawdę zaciekawiła odpowiedź). Kiedy trafiam na taką osobę, potrafię przestawić plany na resztę wieczoru. I działa to w obie strony, Ciebie będę słuchał tak samo uważnie.

Ciekawi mnie warstwa pod spodem. Tematy społeczne i psychologiczne, ale też technologia, teatr i jedzenie traktowane trochę jak archeologia: nie chodzi o smak, tylko o pytanie, kto to wymyślił i czego wtedy nie miał pod ręką. Prawie każda kuchnia, którą dziś uważamy za wyrafinowaną, zaczęła się od jakiegoś braku. Ta sama ciekawość zaprowadziła mnie zawodowo dość wysoko i chętnie się nią dzielę. Wolę dać wędkę niż rybę na talerzu.

Uwielbiam sarkazm i grę słów. Dobry komik robi to, co dobry filozof, tylko szybciej i taniej: bierze coś, co wszyscy widzieli tysiąc razy, i przekręca o piętnaście stopni. Wtedy dopiero to widać.

Mam wadę, którą znam na tyle dobrze, że przestałem ją nazywać wadą: buduję rusztowanie większe niż budynek. Zanim odpowiem na proste pytanie, mam już arkusz, trzy hipotezy i pomysł, jak to zmierzyć. Czasem to pomaga, czasem jest to po prostu elegancki sposób na odwleczenie decyzji o godzinę. Bliscy się z tego śmieją i mają rację.

Rozmawiam z każdym. Z taksówkarzem, z kimś, kto się ze mną fundamentalnie nie zgadza, z osobą o trzydzieści lat starszą i o piętnaście młodszą. Za każdym razem zakładam, że wiedzą coś, czego ja nie wiem. Zwykle mam rację.

Dbam o siebie i o formę: crossfit, sensowne jedzenie, ale bez ortodoksji i nie na pokaz. Podobają mi się kobiety naturalne i eleganckie w sposób, który nie potrzebuje logo ani warstwy świecidełek. Poza tym mam mniej wymagań, niż mogłoby się wydawać. Sneakersy działają na mnie równie dobrze jak szpilki. Naprawdę zależy mi tylko na tym, żeby po drugiej stronie był ciekawy umysł. mój barometr nie podąża wyłącznie za rozmiarem miseczki i wysokości obcasów.

I jedna rzecz spokojnie, bez ostrego tonu: stoję na własnych nogach i szukam kogoś, kto też stoi. Nie chodzi o poziom zarobków, tylko o to, żeby między nami działo się coś więcej niż wymiana przysług. Wtedy da się dać sobie naprawdę dużo. Nie mogę i nie chcę wejść w rolę ratownika, który wyciąga z największych bagien. Musisz mieć podłogę, ktora będę mógł podnieść.

To, co między nami dobre, i tak zacznie się w głowie. Reszta zwykle sama się układa.

Jeśli dotarłaś aż tutaj, to zajęło Ci więcej czasu niż większość ogłoszeń w tym miejscu, i całkiem sporo o Tobie mówi. Napisz śmiało, dorzuć zdjęcie, jeśli chcesz. Zdradź mi swoją ulubioną knajpę, najlepiej taką, gdzie ktoś robi jedną rzecz od trzydziestu lat. To dobry początek.

Będzie jeszcze lepiej, jeśli jesteś z Warszawy albo okolic i masz teraz w życiu przestrzeń na kogoś nowego.