Wrocław, Anonse kobiet > Pozostałe

"Do ut des"

Z uwagi, że mam tendencje do rozpisywania się chce niejako przejść do rzeczy. Interesuje mnie relacja z jednym, określonym człowiekiem. Piszę to z dozą niepewności, bowiem nie jestem do końca przekonana ani do tej strony, ani tym bardziej do tego, że uda mi się poznać mężczyznę ktory sprosta moim wymaganiom. Zaiste są to wymagania z kosmosu w dobie dzisiejszych czasów. Chciałabym pana wychowanego, z dobrymi manierami, szarmanckiego i dbajacego nade wszystko o partnerkę w pierwszej kolejności. Nie zależy mi na typowym sponsoringu takim jak płatne spotkania. Nie w tym rzecz. Zwyczajnie po prosotu, by mężczyznę było stać na życie na godnym poziomie. I nie chodzi mi wcale o klasę średnią. To dlatego znalazłam się tutaj, a nie na tinderze, czy temu podobnych portali randkowych. Te miejsca przepełnione są nieudaniczkami. W większości to kompromitujący się błaźni, chcący zmarnować ci trochę czasu. Piszę to bazując na własnym doświadczeniu.
Byłoby na prawdę pięknym i zaskakującym poznać kogoś realnego, wartościowego, nie mającego nic wspólnego z instagramem i robieniem z siebie durnia w internecie. Człowieka sukcesu, a nie porażki. Kogoś kto nie jest pochłonięty siłownią i pstrykaniem sobie zdjęć do lustra. Mężczyzny, nieszczególnie skoncentrowanym na swoim wyglądzie. Tak, wiem że jest to iście kontrowersyjne, ale absolutnie wygląd zewnątrzny nie generuje we mnie podniecenia. Za to inteligencja i błysk w oku, owszem. Także, jeśli zamiast pozowanego zdjęcia w majtkach, wyślesz mi piękną, pouczającą sentencje na dzień dobry, z pewnością to docenię.
Musze przyznać, że obecnie czuje się jak jakiś alien i ktoś całkowicie odstający od społeczeństwa. Ludzie odpychają mnie swoim płytkim podejściem do wysokiej wagi spraw, swoją powierzchownością, prostactwem i debilizmem. Trzymam się z dala od social mediów, które wyraźnie zniekształciły i upośledziły społeczeństwo i mam wrażenie, że tylko ja to dostrzegam. Dosyć źle to na mnie wpływa, bo coraz częściej izoluje się od ludzi. Męczy mnie ten wszechobecny eksibicjonizm emocjonalny i dzielenie się wszystkim z każdym. Czuję się wspaniale będąc incognito. Rozkoszując się swoją prywatnością i czasem, który wolę poświęcić sobie niż przeglądając jakieś głupoty w internecie. Ja nie wiem drodzy ludzie, czemu wy tak nie macie?
Co tu w ogóle mówić o seksie, kiedy ja zanim zdecyduje się na bliskość, zdążę się jak zwykle zniechęcić do osoby, próbując ją głębiej poznać. Mój sapioseksualizm mnie wręcz blokuje. Chciałabym sobie ot tak po prosotu iść tam z jakimś ładnym ciałem w tango, ale to kompletnie nie jest w moim stylu. W ogóle mnie to nie kręci. Przechodzimy do meritum. Marzy mi się romans, ale taki nacechowany dużą namiętnością, wywodzącą się w olbrzymiej mierze z budowanego napięcia, głębokich rozmów i wspólnych zainteresowań.
Jestem nieco zażenowana, że muszę się tu reklamować, ale godzę się iż jest to pewna cześć tej zabawy. Zatem przyznaję, że wyglądam interesująco. Dbam o siebie, jestem wysoka i szczupła. Lubię siebie nago..